Solo

 'Raise My Rent' sədalanırdı.Tüstüdən otağı təsvir etmək mümkün deyildi.Sırası ilə bütün hər şeyi düşündü(ailəsini,dostlarını,düşmənlərini,sevdiyi qadınları).Hər xatırladığı pis xatirədə başı özündən aslı olmayaraq sağa doğru surətli və yarım hərəkət edirdi.Bir tərəfdən də gitarın solo'ları sanki belinə çəkiclə vurub gövdəsini aşağı endirirdi(buna bir növ qarın ağrısı da demək olar).İlk əvvəl boğazı qıcıqlanmağa başladı boğazını təmizləmək istəsə də boğazına nələrsə gəlib yığıldı sonra isə qusmağa başladı.Özünə gəldikdən sonra təmizləndi.Daha sonra keçib yerinə oturdu.Çox keçmədiki yenidən qusdu,sonra yenə və yenə .Zəhərlənmişdi.Xatirələri onu zəhərləmişdi... 

SAÇMA

Tolstoy hayatın saçmalığından bahs ederdi hep.Tolstoy için,intihar çıkış yoluydu.Peki,Tolstoy korkak biri miydi?Hayır.Tolstoy için,aşk,para,ihtiras,ihtişam,eğlence,hayeller ölüm karşısında acizdi ve Tolstoy ölüm varsa bunların hepsi boş der ve ilk yapılması gereken şeyin intihar olduğunu söylerdi.Peki,Tolstoy bir çıkış yolu bulmuş muydu?İntihar etmek çıkış yoluysa evet bulmuşdu.Bence yetersizdi.Bir alternativ düşünmeliydi.Başka bir çözüm bulmalıydı.Bulamadı.Ölmeseydi bulurdu belki.Neyse zaten ölümünden sonra unutuldu söyledikleri.Rafa kaldırıldı ve tozlandı düşünceleri.Gel gelelim Albert Camus raftan çıkarttı ve tozunu aldı.Karar vermişti bir yolunu bulmaya.Çalışmalara başladı.İntihar fikrini reddetti.Bu hayatta yaşamak,intihar etmekten daha cesaretli olduğunu dile getirdi ilk önce.Çok çalıştı.Buldu mu dersiniz?Bir gözden geçirelim.Eski bir nihilsti Camus.Aşmıştı nihilsm'i."Saçma" kavramını yarattı ve ölenedek geri adım atmadı.Camus'a göre sadece yaşamak gerekirdi bir anlam aramadan.Nefes alan her insan,yaşamalıydı sadece.Bir düşün peşinden koşmamak gerekirdi.En ünlü kitabı olan "Yabancı"da Merso(Kitapta Merso soyismiydi,ismi verilmemişti,ama.1967'de çekilen "The Stranger"filminde Artur ismi kullanılmıştır)"Nasıl sallarsan salla her zaman bir şeylerde suçlu bulunursun"demişti ve bununla da,anlatmaya çalışmışdı nasıl yaşanılması gerektiğini.O kitaptan(Yabancı)bir alıntı daha. "Ne Yapalım, diyordum, „ölmem kaçınılmazmış!Başkalarından önce ölecektim, su götürür yanı yok bunun. Ama herkes bilir ki, hayat yaşamaya değmez. Aslına bakarsanız, insan ha otuzunda ölmüş ha yetmişinde, pek önemli değildi. Çünkü, her iki halde de, pek doğal ki, başka erkekler de, başka kadınlar da yaşayacaklardı, hem de binlerce yıl… Şimdi de olsa, yirmi yıl sonra da olsa yine bendim ölecek olan. Şu anda beni bu düşüncemde biraz üzen şey, yirmi yıl daha yaşamayı düşünürken, yüreğimin korkunç derecede hoplamasıydı. Ama onu bastırmak için, yirmi yıl sonra yine o gün gelip çattığı zaman, düşüncelerimin ne olacağını hayal etmek yetiyordu. Değil mi ki insan ölecekti, öyleyse bunun ne zaman ve nasıl olacağı pek önemli değildi."

(Yabancı adlı romanından, s.109)

Camus,Sartre'ın fikirleriyle hemfikirdi.Camus içinde insan hayata atılmıştı.Camus tanrıtanımaz mıydı?Evet.Peki inkar ediyor muydu?Hayır.Nitekim kendisinin de,söylediği gibi İlahsız bir dünyanı absürt görüyordu kendiside.Sadece dini kişiliği yoktu ve din üzerine yaşamazdı.Son olarak Camus'un dediği gibi hayatın yaşamaya değer olup olmadığını araştırmak gerekiyor.Dünyanın 3 boyutlu olup olmadığı kimin umrunda...

Qaraçılar məhəlləsində ki,eşq.

Fulminense.19 yaşımda tərk edib getdiyim şəhər.Bu dəfə daha kiçik yaşlı bir dilənçi kimi deyil də,məhşur bir inşaat mühəndisi kimi gəlirəm keçmiş məhəlləmə.Məhəlləmizi diqqətlə süzüb sonra bir-bir küçələrin arasınada gəzməyə başladım.Bura nə keçmiş dostlarımı görməyə,nə də, qohum əqraba görüşünə gəlmişəm.Silvianı axtarmağa gəlmişəm.Bu haqda geniş danışardım amma deyəsən mağazanın kənarından keçən onun özüdü.Silvia!Arxasınca qaçdım.Bu həqiqətəndə Silvianın özüdü.Əlimlə onun çiynindən tutub özümə tərəf döndərdim.Silvia geri döndü.Məni görcək təəccübləndi.Biraz duruxdu.Özünü ələ alıb:

.-Diego?Bu sənsən?

-Sən həqiqətən məni tanıdın Silvia?Mən düşünürdüm ki,adım belə sənin yadından çıxıb.

-Aman Allahım!Diego inanmıram bu sənsən.De görüm necəsən?Niyə gəlib-getmədin heç?

-Silvia istəyirsən əyaqüstündə söhbət etməyək gedək bir kafeyə rahat-rahat söhbət edək.

-Yaxşı necə istəyirsən.

Yol boyu bir-birimizə sadəcə baxıb gülümsədik.İçimdən onu qucaqlamaq keçirdi.Artıq planlarımı qurmuşdum.Silvianıda götürüb aparacam burdan.Evlənəcəm onunla,gözəl övladlarımız olacaq.Artıq kafeyə gəlib çatmışdıq.İçəri daxil olub qıraqda bir yerdə boş masa tapıb əyləşdik.İkimizdə südlü qəhvə və 1 dilim şokaladlı tort sifariş etdik.Bu dəfə söhbətə mən başladım.

-Məhləmiz heç dəyişməyib.

Silvia gülümsəyərək:

-Hə elədir.

Söhbətə davam etdim:

-Bəs Perezin dükanı hələ də,yerindədirmi?

Silvia köksünü ötürərək:

-Perez 2 il bundan əvvəl vəfat edib.İndi onun dükanını nəvəsi işlədir.

-Çox heyif...Axxx qoca Perez...Daha oranı kim işlədir,işlətsin Perez kimi oyuncaqlar düzəldə bilməz.

-Məndə bu fikirdəyəm Diego.

Sükut çökdü.Qəhvə ilə torta cumduq.Çox acmışdım əslində.Ac vaxtımda tort heç də,yaxşı olmamışdı.

Silvia sükutu pozdu:

-İşlərin necədir?İstədiyin kimi biri ola bilmisənmi?

-Hə əlbətdə.

-Biraz işindən danış görüm mənə.

Silvia danışarkən onun göy gözləri ışıldayır və kiçik dodaqları enlənirdi.

Söhbətə başladım:

-Mən inşaat mühəndisiyəm.İşlədiyim şirkətdə ölkənin ən güclü şirkətlərindəndir.

Silvia gülümsəyərək:

-Sənin adına sevindim.

-Silvia uşaqlığımız yadındadır?

-Heç unudaram?-deyə gülümsədi.

-Yadındadır birinin cibində ki,pulları çıxardanda görüb səni tutmuşdu mən də,onun əlini dişlədim səndə tez qaçdın.

-Və arxamızdan nə qədər qaçdısada tuta bilmədi.

-Heç unutmamısan.

Bura gələndən bəri Silviaya sualım vardı amma heç cür bu sualı ona verə bilmirdim.Özümü cəmlədim və sanki lüləsindən çıxın güllə kimi Silviaya sualımı verdim:

-Mənimlə gəlmədiyinə peşmansanmı bəs?

-Düzünü desəm hə.

-Səni heç unutmadım bu illər ərzində.

-Heç məndə.Bilirsən Diego.Mən sənin kimi cəsarətli biri deyiləm.Bu hələ də,belədir.Sən daha az pul qazanıb məktəbdə dərs oxumağı seçdin mən isə pulu.

Bu sözlər məni keçmişə apardı.Gözlərimin sulandığını hiss edəndə özümü topladım və sözə başladım:

-Daha bunların bir önəmi yoxdur Silvia.Mən yenidən gəldim və bir yerdə gedəciyik burdan.Biz evlənəciyik mənim böyük bir villam var.Biz orda yaşayacıyıq sonra övladlarımız olacaq.Tez-tez səyahətlərə gedəciyik.Bilmək olmaz bəlkə nəvə sahibidə olduq.Mən bunun üçün gəlmişəm bura.

-Diego.Mən bu arzulara şərik olmaq istərdim amma sən gəlişinə baxmayaraq gecikdin.Mən həm evli bir qadın həmdə kiçik bir qız uşağı anasıyam.

Bədənimdən bir anda soyuq tərlər axdı,dodaqlarım əsdi,göz qapaqlarım yumuldu.Cəld bir şəkildə qəhvəmi içib tortumu yeyib bitirdim.Artıq yaşlar göz bəbəklərimdə yığılıb qalmışdı.Silviadan üzür istəyərək hesabı ödəyib oranı tərk etdim.Deyəsən ilk cümlələrimdə özümü yaman lovğa aparmışdım.Kaş ki,inşaat mühəndisi Diegodansa,kiçik yaşlı dilənçi Diego olaraq qalardım...

Yuxu

Bu gün bir yuxu gördüm.Heç yadımdan çıxmaz.Qarşımda özüm mən isə bir daş parçası.Götürürəm özümü əlimdə oynadaraq elə hey gileylənirəm özümdən.Nəyin nə olduğuna,bunun nə olduğuna fikir vermədən özüm olmayan özümü dinləyirdim.Deyir ey daş parçası tək dərd yoldaşım sənsən.Sahibim çox əzab verir mənə.Ağlamaq istəyən də gülməyi əmr edir.Susmaq istəyən də danışmağı,güvənmədiyim halda güvənməyi,sevmədiyim halda sevməyi əmr edir.Sahibim çox axmaq biridir həm də boşboğaz.Hər qarşısına çıxanı sevən hər kəsə güvənən səfehin biridir.Əslin də özü olsa yaxşı biridir.Məni dinləmək istəmir heç.Bilirsən hər gecə yatanda vicdana yalvarıram ki,biraz ona ağrı çəktir.Vicdan susur,dinmir.Deyir nə etdim olmadı.Başqa əlacım qalmayıb artıq.Bilirsən ey daş parçası məni biraz dinləsəydi...amma dinləmir ki,dinləmir.Qorxuram ondan.Uçuruma doğru gedir.Uçurum da nə uçurum...Güllərin və çiçəklərin yanından keçib gedir.Əyaqlara yalvarıram.Onlar da susurlar.Deyir biz getmirik bizi sürüyərək aparır.Gözlərə yalvarıram.Deyirlər ki,biz artıq qırpılmırıq və mən ey daş parçası səni qırağa ataraq dayandırıram mübarizəmi.Sahibimi görsən əgər bir gün çağır dostlarını hasar quraraq dayandırın onu.Məni götürüb uzaqlara atdı.Uçuruma yaxın bir yerə düşdüm.O qədər surətli atmışdı ki,yerdə belə surətlə gedirdim.Uçuruma doğru gedirdim.Nə qədər etdimsə də,yavaşlaya bilmədim.Qarşımda bir uçurum var və mən surətlə ona çatıram.Uçurumdan düşdüm.Yerə düşən vaxt yuxudan tərlər için də oyandım.İçimə səslənərək sadəcə qışqırdım.MƏNİ BAĞIŞLA!

Məhv olmaq üzrə

Yazılarım üsyan doludur.Dilim,dodağım,ağzım kin qusmağa hazırdır.İlahi bir üsyan deyil mənim ki,insani üsyandır.Çox yoruldum.Bir ağac kölgəsi tapıb oturmaq istəyirəm amma dost dediklərim nə bir ağac qoyublar nə də bir stol.Çox səhv etdim.Onlara güvənən mən idim axı.Həyatda doğru və ya yanlış deyilən bir şeyin olmadığına inanıram artıq.Belə deyim hamısı bir təcrübə.Səhv etdiyim dediyimin özü bir təcrübəydi.Necə ki,güvəndim necə ki,sevdim və s.Bunlardan bir dərs çıxarmalıyam.Məncə,siz də çıxarın.Dərs çıxarmadıqca yanlışlar edirik.Bax elə budur yanlışlar.Ehh…Səbr kasam dolub artıq.Sözlərimi uzatmaq istəyirəm amma nədən başlayacağımı bilmirəm.Nəyə görə biz azlar çoxlara tabeyik axı.Bəlkə də,bir dəfə azlar qalib gələcək.Məncə gəlməlidir də.Çoxlara ən azından bir təşəkkür borcum olmalıdır.Onlar göstərdilər bu həyatda yaşamağın yolun.Bu həyatın murdar üzün.Torpağa belə yazığım gəlir.Alır bunları ağuşuna.Məcburən qəbul edir onları.Hər dəfə xeyir iş görən də deyilməlidirmi ‘’nə isə fırıldağı var bunun’’.’’Bir çıxarı olmazsa görməz bu xeyir işi’’.’’Kömək etməz insanlara durduğu yerdə’’.Bir qadını sevən də ‘’aldadacaq bu da məni’’ deyə qəlbini verməyəcək mənə.Əsir əllərim əsir.Əsəbimdən bilmirəm nə edim.Necə fəryad edim ki,dağlar,daşlar belə duysun məni.Dərdimi bölməyə yoxdurmu bir insan İlahi?Görmürsənmi gözlərinin qarşısında yox olur insanlar.İnsanlığın itirir.Bir parça çörək üçün şərəf və ləyaqətini çölə atır insanlar.Köhnədən itə belə sümük verilərdi indi o sümüyü belə özünə qənimət bilir insanlar.Mən susum?Axı dözmür buna qəlb.Öldürür məni.Ruhum istirablar için də yanır tutuşur günbəgün daha ağırlaşır əzabım.Axı nə zamana kimi?Demiyəcəm bəs niyə mən.Çünki bunu edən mən oldum.Gərək mən də yaşayardım onlar kimi bəlkə adım sanım olardı dəli deməzdi heç kim mənə.Danışarkən daha da betər oluram gərək susum yoxsa ruhum dözməyib tərk edəcək bu bədəni.Hələlik susuram…

Heçliyin Heçi

Bir yaş daha böyüdüm artıq.Anlaya bilmirəm.İnsanların yanlız sənin qədrini bildiyi tək gündür…Hə bir də ölüm günün var bu başqa məsələ.Yoxluq irəliyəmi getməkdir yoxsa geriyə getməkmi bilmirəm.Deyəsən yerim də sayıram.Xoşbəxtəmmi?

Bilmirəm.Ehtiyacım varmı?Bunuda bilmirəm.Çox yorğunam.Hər şeyin mənasını itirdiyi bu dövr də 18 yaş cavanlıq deyil qocalıq yaşıdır.Yenilik belə çıxarsam insanların əlin də oyuncaq olacaq və dəyərini itirəcək.Bu yazını neçə dəfə silmişəm heç bilmirəm.İndi düşünürəm ki,yox olmaqmı yaxşıdır görəsən.İnsanı həyata bağlayan bir şey olmalıdır mütləq.Ya mən hələ tapa bilməmişəm ya gözlərimin qarşısındadır mən görmürəm ya da heç yoxdur.Yaxşı anlamaq lazımdır ki,fərqli bir şey yoxdur.Düşünürəm ki, bir zaman mən də bu həyata yeni bir insan gətirəcəm.Gətirməliyəmmi?Bilmirəm.Ona nə məsləhət verməliyəm görəsən?Mənasız siyasətdənmi?İçki və siqaretin zərərlərindənmi?.Onun həyatına qarışmağım nə qədər doğru olar?Yoxsa gözüm görə-görə onu boşluq və iyrəncliklə dolu olan həyatın qollarınamı buraxım…Off…əslin də doğulmaq,yaşamaq,qocalmaq və ölməkmi?Yəni bu qədər bəsid?Nə isə çatışmır tapan kimi yazacam…

Sən Olmayanda

Artıq gedişinin 5ci ayıdır qadın.Gedişinlə çox şeylər öyrətdin mənə.Sevgi sözünü belə yazanda qəlbimə sancılar dolur.Mən Məcnun olmadım.Məcnunu belə keçdim.Hər adın çəkilən də Nəsimidən betər soyulur dərim.Tanrı səni bilsə şeytanı yaratmazdı.Sənə yazdığım bu məktubdan əvvəl minlərlə vərəq cırıb atdım.İndi bilmirəm özümə qalibmi gəldim yoxsa məğlubmu oldum.Qarşı cinsdən bu cür məktub gözlənilməz.Mən bir şeyi bilirəm mən insanam.Lakin çox axmaq.İndi hər kəs elə anlayacaq ki,sanki bütün günah səndədir.Boş ver...Elə bizi ayıran insanlar deyilmiydi?İki nəfərlik bir sevgi olmadı bizimki.İndi heç özüm də bilmirəm ki, bu qədər aradan sonra səni niyə narahat edirəm,nəyə görə yenidən bir şans istəyirəm.Halbuki hər keçən gün səni biraz unutdurmalıdır.Bu sanki bir müalicədi.Dərmanım səni düşünməmək amma mən dərmanımı qəbul etmirəm görürsən.Sözlərimi qısa və dolu etmək istəyirəm.Son aylar məni ən çox düşündürən bir şey vardı.Düşünürdüm ki,görəsən axı mənə bu qədər acı verən nədir.Gözlərinmiydi yoxsa əllərin yoxsa dodaqların və s. hər şeyi düşündüm.Məktubu yazmağa 2 gün qalmış nəhayət tapdım...Bax ən çoxda məni düşünən də dəli edən şey budur.Vaxtiylə sadəcə mənə aid olan biri axı indi necə başqa birinin ola bilər.Hər səhər məni xoş sözlərlə məni oyadan biri axı necə indi bir başqa birini oyadacaq.Offf...Nəysə məktubu göndərməkdən imtina etməmiş sözümü bitirim.Mən YAXŞIYAM...

Şəkil üçün təşəkkür-Nijat Mammadzade Photoblog

Gəmisiz Liman

Gəmisi olmayan bir liman kimiyəm.Bir zamanlar gəmilərim çox idi.Hara getsələrdi axırda dönərlərdi.Baxılmadığımdan paslanıram artıq.Gələnim yox gedənim yox.Gəmilər deyəsən yeni bir liman axtarışındadılar bəlkə də tapmışlardır.Görəsən mənim qədər geniş bir limandadırlar?...Bilmirəm.Məni düşündürən axı mənim nəyimi bəyənməmələridir.Bütün gün ya dalğalar çoşğun bir şəkildə çırpılır mənə ya da günəş ən qızmar şüalarını mənim tərəfə döndərir.Üstüm də bir lənət var deyəsən.Hələ sənə küləkli havadan danışmıram.Hərdən qonaqlarım olur.Yəqin ki,bildin qağayılar və qarğalar.Onlarda çox durmazlar dəqiqələr sonra uçub gedərlər.Mənə çox təəccüblüdür.Bəs görəsən məni nəyə görə sökmürlər.Qurtarmırlar bu əzabdan məni.Yox olub gedərdim.Gör nə qədər sevirəm ki onları hər gün düşünürəm ki,görəsən yeni bir liman tapdılar?Rahatdırlarmı?Yoxsa böyük bir burulğan onları məhv etdi?Tək bir şeyi bilirəm o da ki,əsla amma əsla mənim kimi liman heç bir zaman olmayacaq...

Foto üçün təşəkkür-Nijat Mammadzadə Photoblog

Dayandır Məni

Dəyandır məni.Gedirəm.Gedərək hara gedəcəyimi bilmirəm.İndi elə bir haldayam ki,heç bir şey inan heç bir şey.Anlada bilmirəm.Sadəcə sözləri uzadıram.İçimdə bir varlıq var.Bilirsən sanki dünyaya göz açmış bir körpə kimiyəm.Heç nəyi anlamaz və heçnəyi bilməz amma...Bir iki doğma insan var sadəcə onları bilirəm.Korpə kimi ana və atasını tanıdığı kimi.Bir iki insan sadəcə doğmadır mənə.Həqiqəti dəsəm çox insan itirdim.Peşmanmıyam?Həqiqətən yox.Bu da bir həqiqətdir ki,onları eqomun təsiri ilə itirdim.Necə bir eqodur bu qısaca izah edim.Tanrını belə qısqanıram insanlardan.Mükəmməl biri olduğumu deyə bilmərəm amma demək bu sözü qeyd edirəmsə buna cəsarətim çatır deməkdir.Getməyim üçün bir səbəb yoxdur.Heç qalmağım üçün də həmçinin.Bu fikir hardan ağlıma gəlir heç bilmirəm.Bəlkə də içimdə ki,canlıdı bunu istəyən.Biz bir-birimizə tam əksik.Nə mən onun kimi olmaq istəyirəm nə də o mənim kimi.Görünür o qalibdir hələki.Mən bu şəhəri çox sevirəm.Gecələrini,küçələrini,musiqilərini amma içimdə olan bu canavar məni sanki dişləri ilə bərk-bərk tutub aparır bir leş kimi.Səndən tək istəyim var...Dayandır Məni!

Şəkil üçün təşəkkür:Nicat Məmmədzadə

Qonaq Gəl

Gəl bu gecə mənə qonaq.Çək bir stul otur azacıq söhbət edək.Danış görək necəsən.Nə vaxtandır söhbətləşməyə birin axtarırdım.Bilirsən boşluqdayam sanki.Son zamanlar öz səsimə belə küsmüşəm sanki.Danışmıram öz-özümlə.Mənə sabah öləcəksən desən belə önəmi olmaz mənim üçün.Nə isə başını ağrıtmayım.Bura bax deyirlər son vaxtlar qış daha soyuq keçəcək.Deyirəm nə yaxşı ki,qızınmağa qazımız var.Gəl bu qışı bizdə keçirək.Qazımızı yandırar isti çayımızı içərdik.Kitab da oxuyarıq.Hər şey...Deyirəm bu soyuqda çöldə yaşayanlarda var ha!Niyə gülürsən deyə soruşma.Siz heç onları düşünmədiniz amma mən heç olmasa düşündüm həm də qoy dövlət adamları isti yerdə oturmuş yanlarını qaldırıb bir iş görsün.Siqaret də qurtarır yavaş-yavaş.Gəl sənə bir şablon söz deyim.Çəkmə bu zəhrimarı.Bu bilirsən nəyə oxşadı?İndi sənə əlimdə siqaret tutub çəkmə deyirəm.Mən bunu şüşəsi mey dolu birinin ilahi bir sağlıq deməsinə bənzədirəm.Çox danışdım deyəsən birazda sən danış...

Susuram...

Susuram... Hər kəsdən küsdüyüm üçün susuram.Məni həyata küsdürdükləri üçün susuram.Məni iyrənc bir məxluq etdikləri üçün susuram.Məni mən olduğum kimi deyil sırf özlərinin istədiyi kimi qəbul edən cəmiyyətə küsüb susuram.Qorxaqlıqı öyrədən amma şir kimi danışmağı istəyən bu insanlara küsüb susuram.Məni oyuncaq kimi qəbul edən hər zaman başqa insanlara misal çəkən valideyinlərdən küsüb susuram.Məndə xoş yalnız xoş söz gözləyən sevgilimdən küsüb susuram.Küsürəm dostlarımdan.Çörəyin yavanın mənimlə yeyib yağlı tikəni digərləriylə bölüşən dostlarımdan küsüb susuram.Sabahı bilinməyən amma pulun köləsi olan insanları görüb susuram.Özümdən küsürəm.Bu qədər murdarlığı görüb də sususan mənə küsüb susuram.